چگونه باید با فرزند خود حرف بزنیم ؟ ۹ جمله‌ای که نباید به زبان بیاورید

0

واقعاً چگونه باید با فرزند خود حرف بزنیم و چه جملات و کلماتی را نباید به او بزنیم؟ در فرایند تربیت جملاتی که به فرزند خود می‌گویید، تأثیری دائمی بر احساس او نسبت به شما و همچنین نسبت به خودش خواهد داشت. زمانی که کودک کار اشتباهی انجام می‌دهد، کلماتی که قرار است استفاده کنید را با دقت انتخاب کنید. در اینجا ۹ جمله و عبارت که هرگز نباید هنگام تربیت کودک از آن‌ها استفاده کنید را نشان می‌دهیم.

دقیقاً شبیه مادرت رفتار می‌کنی!

این جمله از اولین جملاتی هستند که پدر و مادر باید از گفتن آن به فرزند خود خودداری کنند. در پاسخ به این که چگونه باید با فرزند خود حرف بزنیم باید گفت که گفتن این جمله به کودک که رفتار بد او شما را به یاد شخص دیگری می‌اندازد و شما آن رفتار را دوست ندارید، چه یکی از والدین و چه شخصی دیگر، هیچ کمکی به شما و تربیت فرزند نمی‌کند.

حتی مقایسه‌هایی که قرار است معنای مثبتی داشته باشند مانند، «چرا مثل خواهرت آروم سر میز نمی‌نشینی؟»، نیز اثری مخرب دارند. برای شخصیت منحصر به فرد فرزند خود ارزش قائل شوید و او را متوجه سازید که هر فرد دارای شخصیتی بی‌مانند است.

خیلی دردسر درست می‌کنی!

نگفتن ای جمله پاسخی دیگر به پرسش چگونه باید با فرزند خود حرف بزنیم خواهد بود. لقب دادن به کودک مانند «هیولای کوچولو» یا «شیطونک»، این ایده را در ذهن کودک می‌پروراند که باید این چنین رفتار کند. در واقع، حتی دادن لقب‌های مثبت به کودک مانند «ورزشکار من» یا «نابغه ریاضی»، اثری منفی بر عزت‌نفس کودک دارد.

بیشتر بخوانید: انواع مهارت اجتماعی لازم برای کودکان در تربیت آن‌ها کدام ها هستند

گریه نکن یا یه دلیلی برای گریه کردن بهت میدم

رفتار کودک را اصلاح کنید، نه احساساتش را. کودکان باید بدانند که نشان دادن احساساتشان مشکلی به وجود نمی‌آورد و این رفتار آن‌هاست که قابل قبول نیست. اگر فرزندتان به دلیل اینکه ناراحت است، گریه می‌کند، به او نگویید که نباید گریه کند.

با این حال اگر همچنان فریاد می‌زند و رفتاری مشکل‌ساز دارد، اثرات فریاد زدن را به او بگویید و او را راهنمایی کنید تا از مهارت‌های کنترلی سالم‌تری برای مقابله با احساسات ناراحت کننده در آینده استفاده کند.

هنوز درس عبرت نگرفتی؟

تربیت باید به گونه‌ای باشد که کودک از اشتباهات خود درس بگیرد نه اینکه از انجام آن‌ها خجالت بکشد. گفتن این جمله به کودک که «هنوز درس عبرت نگرفتی»، به او القا می‌کند که دوباره تنبیه خواهد شد و آموزشی در کار نیست.

می‌توانید با پرسیدن «دفعه بعد میخوای چه کار متفاوتی انجام بدی؟» این اطمینان را به کودک بدهید که چگونه می‌تواند در آینده انتخاب بهتری داشته باشد.

صبر کن تا پدرت بیاد خونه!

این نکته را به کودک القا نکنید که تنها پدر یا مادر تربیت کننده کودک است و شما توانایی کنترل فرزندتان را ندارید. این امر موجب می‌شود تا یک جَو ناسالم بر خانواده حکم‌فرما شود که شما قادر به تربیت کودک نیستید و فقط پدر یا مادر از عهده این کار برمی‌آید.

مؤثرترین نتایج تربیت باید بلافاصله پس از انجام رفتار اشتباه به کودک گوشزد شوند بنابراین تلاش کنید تا در همان لحظه، مشکلات رفتاری فرزندتان را برطرف کنید.

بیشتر بخوانید: ۱۲ نکته مهم و حیاتی برای تربیت فرزند

ممنون که اسباب بازیتو از روی زمین برداشتی. چرا نمیتونی همیشه اینکارو انجام بدی؟

در پاسخ به این پرسش که چگونه باید با فرزند خود حرف بزنیم باید گفت که هرگز سعی نکنید که از انتقاد به عنوان تحسین استفاده کنید. این کار توهین کننده و بی‌اثر است. کودک را به خاطر رفتارهای خوبش تحسین کنید.

بگویید «خیلی خوشحالم که وقتی ازت خواستم بشقابتو توی سینک بذاری، فوری اینکارو انجام دادی!» در حالی که بعضی مواقع آموزش دادن به کودک مناسب است اما از تحسین کردن همیشه استفاده نکنید و از تعریف و تمجیدهای طعنه‌آمیز خودداری کنید.

داری عصبانیم می‌کنی!

یکی از کارهایی که والدینی که از نظر فکری قوی هستند، انجام نمی‌دهند، سرزنش فرزندان به خاطر احساساتشان است. مسئولیت شخصی خود را در قبال افکار، رفتارها و احساسات خود بر عهده بگیرید و به فرزند خود نگویید که او – و هیچ‌کس دیگری – قدرت تغییر احساسات شما را دارد.

روشی بهتر برای نشان دادن ناراحتی‌تان این است که جمله‌ای این چنینی بگویید «واقعاً رفتار امروزت رو دوست ندارم.»

با من بحث نکن

هرگاه که با فرزندتان بحث می‌کنید و از او می‌خواهید تا بحث کردن را تمام کند، یعنی در حال ادامه دادن به اختلاف بین خود هستید. به کودک هشدار دهید، عواقب بحث را به او یادآوری کنید یا از نادیده گرفتن انتخابی برای پایان دادن به بحث استفاده کنید.

یه چیزی رو دوبار تکرار نمی‌کنم

تکرار دستورالعمل‌ها عادت بدی است و یادآوری این نکته به کودک که قرار نیست دوباره این دستورالعمل‌ها را تکرار کنید، عادت بدتری است. غر زدن این پیام را به کودک القا می‌کند که نیازی نیست برای بار اول به حرف‌های شما گوش کند.

اگر اولین باری که به کودک دستوری دادید و او به حرف شما گوش نداد، از تکنیک «اگه این کارو کردی… سپس یک هشدار» استفاده کنید که کاملاً به کودک نشان می‌دهد که اگر به حرف‌های شما گوش نکرد، چه اتفاقی خواهد افتاد؛ مانند «اگه به حرفم گوش نکردی دیگه نمی‌برمت پارک.»

سخن آخر

در این مقاله به نحوه و چگونگی صحبت کردن پدر و مادرها با فرزندانشان پرداختیم. آن‌ها در حرف زدن با فرزند خود باید از گفتن یک سری جملات ناخوشایند خودداری کنند. سعی شد پاسخی مناسب به پرسش چگونه باید با فرزند خود حرف بزنیم داده شود. در نگارش این مقاله از سایت خانواده بسیار خوب کمک گرفته شده است.